Köyden Gelibolu'ya gitmek kolay değildi. Yolun bir kısmı Bolayır'a kadar yürünürdü. Kadir Dursun, at arabasını paytona çevirerek köyün hem yolcusunu hem yükünü taşıdı; bakkalların malı da onunla geldi. Fehim Demiralay'ın otobüsü çalışmaya başlayınca payton devri kapandı.

Bu sayfada gri zeminli kutular demirtepe.net tarafından sonradan eklenmiştir; arşiv kayıtlarıyla karşılaştırma ve açıklama amacı taşır.

Yolun Zorluğu

Köyümüzde ulaşım her zaman zorlu bir meseleydi. Uzak Gelibolu'ya gitmek bir köy insanı için ciddi çaba isterdi, çünkü yolun bir kısmını Bolayır'a kadar yürümek zorundaydınız.

Özellikle yatılı okuduğum yıllarda, her hafta sonu bu uzun yolu kat etmenin ağırlığını hissetmiştim.

Bugün her şeyin birkaç tıkla çözüldüğü bir çağda o günlerin şartlarını düşünmek insanı şaşırtıyor. Ama o zaman bu yolculuk, macera olduğu kadar zorunlu bir görevdi.

Kadir Dursun'un Paytonu

O dönemde köyün bir diğer büyük sorunu bakkalların raflarını doldurmaktı. Ürünlerin köye ulaştırılması neredeyse imkânsızdı.

İşte tam o zaman Kadir Dursun ağabey devreye girdi. Köy halkının en tanıdığı, en sevdiği insanlardandı. Elindeki basit at arabasını, köyün her ihtiyacını taşıyan bir paytona dönüştürdü.

Kadir ağabeyin paytonu yalnızca bir ulaşım aracı değildi. Sabahları Bolayır'a yürüyerek giden köylüler, dönüşte Gelibolu'dan aldıklarını paytonla taşımak için onun yolunu gözlerdi.

Payton köyün marketi, dağıtıcısı ve taşıyıcısıydı. Bakkallar bile malzemeyi onunla getirtirdi. Her seferinde evlere ekmek, tuz, şeker taşıdı.

Kış Yolculukları

Kış aylarında bu yolculuklar bambaşka bir maceraya dönüşürdü. Paytonun üstü ve önü örtülür, yolcular tipinin ve karın ortasında ısınmaya çalışırdı.

Birkaç kez, kar yağarken paytonla köye döndüğümde ayaklarımın ve burnumun nasıl donduğunu hâlâ unutamam.

Bazen payton da çalışmazdı. O zaman Gelibolu dışında vasıta beklemekten başka çare kalmazdı.

Böyle bir cumartesi günü yoldan geçen bir kamyona işaret ettiğimi hatırlıyorum. Şoföre Bolayır'a kadar beni bırakmasını rica ettim. “Kasaya atla!” dedi.

Kasaya atladığımda bir de ne göreyim, kendimi koyunların arasında buldum. Virajlı eski İstanbul yolu boyunca koyunlarla boğuşarak üstüme yığılanları itmeye çalıştım.

Bu tür yolculuklar köyde yaşayanlar için sıradandı. Ama her seferinde ayrı bir maceraydı.

Otobüs Gelince

Nihayet Fehim Demiralay'ın otobüsü çalışmaya başladı ve ulaşım sorunu çözülmeye başladı.

Artık Gelibolu'ya gitmek için ne Bolayır'a kadar yürümek gerekiyordu, ne de paytona ihtiyaç vardı.